Leerlingen op de rand van de afgrond: de absurde les van de lockdown!

In de coronajaren werden scholen en universiteiten maandenlang gesloten om de verspreiding van het virus tegen te gaan. De gevolgen voor kinderen en jongeren waren enorm: depressies, leerachterstanden en toenemende ongelijkheid. Het blijkt dat de belangen van deze groep niet voorop stonden, zoals duidelijk werd tijdens de recente coronaverhoren.

Arie Slob, destijds minister voor Basis- en Voortgezet Onderwijs, voelde elke schoolsluiting als een nederlaag. Hij had maar één doel: de scholen openhouden, als het maar verantwoord kon. Maar drie keer ging dat niet door, en ondertussen zaten kinderen thuis zonder dat ze ziek werden van het virus, maar wel van het beleid. Kinderarts Károly Illy wees op de emotionele en sociale schade die dit met zich meebracht, zoals een toename van eetstoornissen en suïcidale gedachten onder jongeren.

Kinderombudsman Margrite Kalverboer was keihard in haar verhoor: kinderen stonden simpelweg niet bovenaan de prioriteitenlijst. Haar waarschuwingen over de kwetsbare situaties van kinderen in complexe gezinnen werden genegeerd. Slob reageerde op haar kritiek, maar zijn woorden leken weinig te doen. Hij beweerde dat ze zich maximaal hadden ingezet om kwetsbare kinderen te helpen, maar de zorgen over de grotere middengroep bleven.

Paul Rosenmöller, voormalig voorzitter van de VO-raad, bevestigde dat de kansenongelijkheid toenam en dat niet alle leerlingen toegang hadden tot de benodigde middelen voor online onderwijs. Ondanks de lof voor het onderwijs, blijft de vraag of de belangen van leerlingen wel echt zijn gehoord. Slob gaf toe dat de besluiten vaak gedomineerd werden door het ministerie van Volksgezondheid, iets wat hij zelf niet kon tegenhouden.

De eindeloze discussies over de schoolsluitingen en de impact ervan blijven voortduren. De stem van jongeren werd wel gehoord, maar het medisch belang ging altijd voor. Nienke Luijckx van LAKS, die zich inzette voor open scholen, kreeg zelfs bedreigingen te maken met haar pleidooi. De coronatijd heeft zijn tol geëist, en de vraag blijft: was het allemaal echt noodzakelijk?