Onderbuikgevoel of wetenschap: wie bepaalt de klas?

Esther Monfils waarschuwt in haar nieuwste boek, "Houd pseudowetenschap buiten de schooldeur", voor de toenemende invloed van pseudowetenschap in het onderwijs. Ze stelt dat ouders en leraren steeds vaker onderwijsideeën het klaslokaal binnenbrengen die wetenschappelijk niet onderbouwd zijn en soms zelfs naar kwakzalverij ruiken. Monfils benadrukt dat dit niet betekent dat leraren dom zijn; vaak zijn het juist de meest betrokken docenten die met goede bedoelingen hun leerlingen willen helpen.

In het gesprek legt Monfils uit dat leraren vaak als mensenredders functioneren. Ze willen hun leerlingen koste wat kost vooruithelpen, wat hen vatbaar maakt voor onderwijsmythes. Dit leidt ertoe dat ze soms ondoordachte oplossingen proberen, zoals bewegingsoefeningen, in de hoop dat deze het leren bevorderen. Monfils wijst op de gevaren van het laten leiden van onderwijs door onderbuikgevoelens, en citeert de Amerikaanse onderwijspsycholoog Daniel T. Willingham: "We kunnen het ons niet veroorloven om het onderwijs te laten leiden door onderbuikgevoel of hoop."

Monfils vergelijkt pseudowetenschap met een adder onder het gras die de onderwijskwaliteit onder druk zet. Ze legt uit dat veel populaire onderwijsmythes, zoals het denken in leerstijlen, geen wetenschappelijke basis hebben. Hoewel visualisaties nuttig kunnen zijn, moeten ze altijd worden gecombineerd met mondelinge uitleg en oefeningen. De verspreiding van deze mythes wordt vergemakkelijkt door sociale media, waar leraren ongecontroleerde informatie delen.

Het boek is een praktische gids voor leraren, schoolleiders en intern begeleiders, met als doel hen aan te moedigen een kritische houding aan te nemen. Monfils hoopt dat lerarenteams onbewezen lesmethoden niet klakkeloos in het klaslokaal introduceren en dat ze sterker staan tegenover druk van ouders en externe adviseurs. Ze benadrukt het belang van een open dialoog binnen scholen om zo de onderwijskwaliteit te waarborgen.