Als je met pensioen wilt, moet je eerst de viruswedstrijd winnen!

Ton Berg is net terug uit de Democratische Republiek Congo (DRC), waar ze vijf weken lang aan de frontlinie stond in de strijd tegen de ebola-uitbraak. Deze 77-jarige Rotterdamse is allesbehalve van plan om met pensioen te gaan. "Waarom stoppen als ik dit belangrijke werk nog kan doen?" zegt ze met een knipoog, terwijl ze haar dagelijkse dosis whisky niet vergeet.

Bij aankomst in Congo sloeg de regering alarm over een nieuwe ebola-variant, waar nog geen vaccin voor is. Ton had zich voorbereid op een interimklus als landencoördinator, maar al snel bleek dat haar dagen gevuld zouden zijn met crisisoverleggen en het coördineren van hulpacties. In plaats van zich te hullen in beschermende kleding, richtte ze zich op het overleg met lokale bestuurders en medische teams, om behandelcentra op te zetten en voorlichting te geven.

Waarom doet ze dit heftige werk nog? "Ik ben óf te goed, óf ze zijn bij Artsen zonder Grenzen zo wanhopig dat ze mij bellen," grapt ze. Maar serieus, zolang ze gezond is en zich goed voelt, blijft ze zich inzetten. Met haar jarenlange ervaring maakt ze minder fouten, wat haar werk een stuk efficiënter maakt.

Congo heeft een speciaal plekje in haar hart. Sinds de jaren '90 komt ze regelmatig in dit prachtige, maar door conflicten geteisterde land. "De mensen zijn veerkrachtig, maar de strijd om kostbare mineralen maakt het leven daar zwaar," legt ze uit. Ondanks de uitdagingen blijft ze terugkomen om te helpen, en als Artsen zonder Grenzen haar weer vraagt, stapt ze zo in het vliegtuig.

Thuis in Rotterdam rust ze even uit, maar aan pensioen denkt ze nog lang niet. "Zolang ik geen hobby heb en gezond ben, blijf ik dit doen," zegt ze met een glimlach. Met een pak koffie en haar eigen kopje in de bagage, begint ze elke ochtend met een goede kop koffie en sluit de dag af met een glas whisky. Zo houdt ze de moed erin, terwijl ze zich inzet voor de mensen die haar hulp zo hard nodig hebben.