Wanneer vrienden elkaar verliezen, wie blijft er dan nog staan?

Rafael van der Vaart en Wesley Sneijder zitten samen in een gezellige ruimte, hun stemmen vol verbazing en onbegrip. "Het is echt een schande hoor," zegt Van der Vaart met een frons. Hij kan het niet bevatten dat Robin van Persie is ontslagen door Feyenoord. "Hij is een icoon van de club! Kijk eens, ze zijn tweede geworden, ondanks al die blessures. Ik had hem echt nog even de tijd willen geven."

Sneijder knikt instemmend. "Ja, dat is het. Je wordt tweede met zo'n selectie en dat is knap. Natuurlijk kun je zeggen dat de concurrentie niet goed was, maar dat was toch de doelstelling van Feyenoord?" Zijn woorden hangen in de lucht, als een zware wolk van teleurstelling.

Van der Vaart schudt zijn hoofd. "En dan komt er zo'n snotneus uit België, die gaat een persconferentie geven. Hij maakt het al meteen duidelijk dat ze Van Persie gaan evalueren. Iedereen voelde het al aankomen." Hij kijkt naar Sneijder, die met een zucht zijn schouders ophaalt.

"Het is dramatisch voor de club zelf," voegt Sneijder toe. "Ze hadden beter moeten weten. Je kunt niet zomaar zo'n legende aan de kant zetten." De melancholie in zijn stem doet denken aan de vele momenten die ze samen hebben beleefd in het Nederlands elftal.

Terwijl ze verder praten, beseffen ze dat het leven vol verrassingen zit, net als een voetbalwedstrijd. Soms win je, soms verlies je. Maar vriendschap, dat blijft altijd belangrijk. "Misschien komt het allemaal goed," zegt Van der Vaart uiteindelijk, met een sprankje hoop in zijn ogen. "Of misschien niet. Maar dat is het leven, toch?"