Strijd voor een waardig afscheid, hè!

Hé goozâh, kijk es aan! Die Wim van Dijk, die is nie op zijn mondje gevallen, hè. Gewapend met maar liefst 75.000 handtekeningen gaat ie dinsdag naar de Tweede Kamer om de euthanasiewet wat soepeler te maken. Want, zegt ie, palliatieve sedatie, dat is nie zo pijnloos als ze zeggen. Maar de dokters die zich ermee bemoeien, die zeggen dat patiënten nie hoeven te lijden. Tja, wie moet je nou geloven, joh?

Wim is een psycholoog, en hij heeft het allemaal van dichtbij meegemaakt. Zijn vrouw Tineke, die was aan het lijden door dementie. Hij wilde dat ze een eind aan haar lijden kon maken, maar de verpleeghuisarts wilde daar niks van weten. "Ze moet zelf maar vragen," zeiden ze. Ja, da's toch niet normaal meer, man! Een zwaar demente vrouw die onder de morfine zit, en dan zo'n absurde eis?

In plaats van euthanasie werd het palliatieve gedoe, en Tineke ging onder zeil met medicijnen. Maar Wim zegt: dat is geen zachte dood. Hij heeft het zelf gezien, patiënten die nog pijn en angst ervaren, ook al denken ze dat ze lekker slapen. En ja, die dokters, die zeggen dat het allemaal wel meevalt, maar Wim weet wel beter. Hij heeft z'n eigen ervaringen, en die zijn niet mals.

Nu wil hij dat de wet verandert, zodat mensen zelf kunnen beslissen wanneer ze klaar zijn met het leven. Hij is zelfs de straat op gegaan en heeft een burgerinitiatief opgezet. En nu, met die handtekeningen, hoopt hij dat de Tweede Kamer eindelijk es goed naar hem luistert. Maar ja, of ze dat ook echt gaan doen? Dat is koffiedik kijken, man. Ondertussen brengt hij ook nog een boek uit, 'Liefde in tijden van Alzheimer', waarin hij zijn verhaal doet.

Wim van Dijk is dus niet van plan om zijn mond te houden. Hij vecht voor de mensen die, net als zijn Tineke, een humaan levenseinde willen. En dat is iets waar we allemaal over na moeten denken, joh.