De toekomst speelt niet met regels!

In de wereld van het asielbeleid zijn kinderen vaak de stille slachtoffers, en dat is precies waar de discussie om draait. Neem bijvoorbeeld het Oezbeekse gezin dat al anderhalf jaar in kerkasiel zit in Kampen. Ze zijn niet alleen; er zijn zo'n vierhonderd kinderen van uitgeprocedeerde asielzoekers die hier hun leven proberen op te bouwen. Maar terwijl deze schattige, kwetsbare wezens hun best doen om te aarden, lijkt de politiek te worstelen met de vraag of ze wel genoeg aandacht krijgen.

Het CDA, onder leiding van Henri Bontenbal, staat voor een dilemma: het kinderpardon. Met 'nul politieke ruimte' om de discussie te heropenen, lijkt het alsof de belangen van deze kinderen niet meer dan een voetnoot zijn. De VVD blijft tegen, en D66 schikt zich in de situatie. Het kinderpardon is een politiek mijnenveld, waar eerdere kabinetten onder Rutte al over vielen. De herinneringen aan de Armeense kinderen Lili en Howick zijn nog vers, en de spanning rondom dit onderwerp is altijd voelbaar.

Bontenbal is moedig genoeg om te pleiten voor heldere regels, maar hij weet ook dat uitzonderingen voor kinderen onvermijdelijk zijn. De belofte van snellere procedures in ruil voor het afschaffen van de 'barmhartigheidsuitzondering' blijkt in de praktijk een illusie. Het is niet alleen een kwestie van barmhartigheid; het gaat om mensenrechten en kinderrechten. De overheid moet de belangen van kinderen niet alleen meewegen, maar ze prioriteit geven.

In de zoektocht naar een rechtvaardig asielproces moet de politiek erkennen dat er soms een pardon nodig is voor deze kwetsbare groep. Kinderen verdienen een veilige haven, en het is aan ons om ervoor te zorgen dat hun stemmen gehoord worden, zelfs in de meest uitdagende politieke tijden.