Goud, stront en een scheve rug!

Oranje is het WK begonnen met een 2-2 gelijkspel tegen Japan, en dat is natuurlijk weer zo'n typisch gevalletje van alles of niets. Terwijl Crysencio Summerville zich als een waar goudhaantje manifesteert met een dikke voldoende, zijn er ook vier spelers die het niveau van een kleuterschool niet eens halen. Dat is toch volstrekt belachelijk, als je het mij vraagt.

Bart Verbruggen, die net op tijd hersteld was van zijn heupblessure, kon zich niet echt onderscheiden. Hij speelde een bal over de zijlijn, alsof hij een schot op doel deed met een bal van papier-maché. En die late gelijkmaker? Tja, dat was gewoon een schot in de roos voor Japan. Dumfries, die het ook niet helemaal voor elkaar kreeg, kon de 1-1 niet voorkomen. Het lijkt wel alsof hij zijn schoenen had ingeruild voor klompen.

En dan hebben we Van Hecke, die met een blauw oog van het veld stapte. Hij is een mandekker die niet bang is voor een duwtje, maar soms mag hij best wat meer risico nemen. Gravenberch trok Oranje van een dood spoor, maar dat was pas na rust. Voor die tijd leek hij meer op een verloren ziel tussen de Japanners. En dan die Reijnders, die kon echt nergens zijn stempel drukken. Het lijkt wel alsof hij een schaduwspits was in plaats van een echte.

Laten we ook Summerville niet vergeten, die zijn WK-debuut met een goal bekroonde. Hij bewees dat hij met zijn snelheid en diepte veel landen pijn kan doen. Malen, de veelbesproken spits, liet ook weer van zich horen, maar die bevrijdende goal blijft uit. En wat te denken van Gakpo? Die had meer tegenstanders dan kansen. Het lijkt wel een circus daar op het veld, met Koeman die het tempo te laag houdt en in de slotfase alles verkeerd doet met zijn wissels.

Al met al, het was een wedstrijd vol verrassingen, maar niet de goede. Oranje had meer moeten doen, en dat kan een kind nog zien. Maar goed, dat is weer een discussie voor een andere keer.