Wanneer de glazen vallen, valt de verlegenheid weg!

Tijdens een spannende ontmoeting tijdens de wedstrijd Nederland-Zweden, kwam ik iemand tegen die me deed denken aan ChatGPT. Deze persoon slurpte enorme hoeveelheden vloeistof en energie op, maar de uitspraken die ze deed, leken vooral gemiddelden te zijn. Ze vertelde dat het leven geen wedstrijd is, maar een spel waarvoor je zelf de slingers moet ophangen. Fascinerend was niet alleen wat ze zei, maar vooral de zelfverzekerdheid waarmee ze dit deed, terwijl ze mij en mijn broer steeds verder in een hoek manoeuvreerde.

Mijn broer fluisterde dat het de drank was die haar zo spraakzaam maakte. Normaal gesproken was ze enorm verlegen, maar nu leek ze helemaal op te bloeien. Het idee dat alcohol een portaal naar het eigen ik is, kwam bij me op. Terwijl ze verder sprak, voelde ik ergernis en machteloosheid opkomen. Als ze inderdaad zo verlegen was, leek het alsof ze nooit had geleerd om echt een gesprek te voeren, en alleen durfde te praten als er bier in het spel was.

Haar verhalen over een nieuwe pergola leken aanvankelijk egocentrisch, maar al snel realiseerde ik me dat het een blijk was van onbedoelde onkunde. Ze wilde simpelweg contact maken. Met een lach vertelde ze dat hout ingewikkeld was, net als mensen. Het was een raadsel dat ze probeerde te ontrafelen, maar ik vroeg me af wat ze de volgende dag nog zou herinneren van deze avond. Zou ik slechts een vlek in haar geheugen zijn, of zou ze zich herinneren dat iemand naar haar had geluisterd?

Terwijl ik overwoog om even een pauze te nemen, hoorde ik een stemmetje in mijn hoofd dat me verweet dat ik alleen maar luisterde om me beter te voelen over mezelf. Toen ik naar de bar liep om een spa rood te halen, riep ze me terug: "Niet weggaan." Haar woorden lieten me nadenken over de verbinding die we soms zoeken, zelfs in de meest onverwachte situaties.