De magische wereld van voetbalpolitiek!

Op een warme zomeravond in 2017 verandert het kleine Zwitserse bergdorpje Brig in een podium voor enkele van de grootste voetballers ter wereld. Onder hen Marco van Basten, Diego Maradona en Gianluigi Buffon, die samen met Gianni Infantino, de toenmalige Fifa-president, demonstratiewedstrijden spelen. Deze dag is speciaal voor Infantino, die hier zijn roots heeft en als kind zijn eerste stappen in het voetbal zette. De aanwezigheid van deze sterren lijkt voor hem vanzelfsprekend, al beseft hij dat hun komst ook iets zegt over zijn invloed.

Negen jaar later staat Infantino aan de vooravond van 'zijn' WK, een toernooi dat hij volledig naar zijn hand heeft weten te zetten. Met 48 deelnemende teams en kritiek op exorbitante toegangsprijzen, is het een evenement dat niet zonder controverse is. Infantino's reis van een klein dorp naar de top van de wereldvoetbalorganisatie is het resultaat van zijn grenzeloze ambitie en strategische allianties met wereldleiders zoals Donald Trump en Vladimir Poetin.

Geboren in Brig als zoon van Italiaanse ouders, overleefde Infantino een ernstige medische situatie als baby. Zijn jeugd was niet zonder uitdagingen; hij voelde zich vaak een buitenstaander op school. Na zijn studies en een carrière als jurist bij de Uefa, werd hij in 2016 Fifa-president. Zijn belofte om het vertrouwen in de organisatie te herstellen, leidde echter tot een controversieel leiderschap, waarin hij vertrouwelingen aanstelde en de ethische commissie verzwakte.

Infantino's strategie om steun te kopen bij Afrikaanse en Aziatische landen leidde tot een aanzienlijke stijging van budgetten voor deze regio's. Ondanks zijn eerdere pleidooien voor financiële 'fair play', zocht hij naar miljoenen bij oliestaten om de Fifa-beloften waar te maken. Kritiek op mensenrechtenschendingen in Qatar negeerde hij, en hij pareerde vragen met controversiële uitspraken over zijn solidariteit met diverse groepen.

Vandaag de dag is Infantino een prominente speler op het wereldtoneel, aanwezig bij belangrijke politieke evenementen en in de schijnwerpers van de media. Zijn grip op de Fifa lijkt onwrikbaar, met steun van verschillende continentale bonden. Terwijl hij zichzelf en de schoonheid van het spel promoot via sociale media, blijft de vraag hangen: hoe ver gaat hij om zijn macht te behouden?